مرا ای آشنا نشناسی و دردم نمیدانی
که قلبم در گرو داری هزار افسوس نمیمانی
به لبخند و نگاه آتشین گویم ندایم را
که هستی موطن انفاس من اما نمی یابی
دلت را با دلم هم ساز کن عاشق ترینم کن
نما دیوانه تر از این مرا اما نمی خوانی
بیا تا کوچه های باغ دل را در هم آمیزیم
سراغی گیر از من ای ملامتگر به هیجانی
زبان درس دل آموختم رنگ سپید اشک
مسیرش عودها سوزاندم و قدرم نمیدانی
نه صبر و طاقتی ماندست و نه شادی کرنا ئی
در این دنیای دیوانه سزد قلبم نرنجانی
/https%3A%2F%2Fassets.over-blog.com%2Ft%2Fcedistic%2Fcamera.png)